पद २६०

साहिब उदास भये दास खास खीस होत,

मेरी कहा चली ? हौं बजाय जाय रह्यो हौं।

लोकमें न ठाउँ, परलोकको भरोसो कौन ?

हौं तो, बलि जाउँ,रामनाम ही ते लह्यो हौं ॥ १ ॥

करम,सुभाउ,काम,कोह,लोभ,मोह,ग्राह अति गहनि गरीबी गाढ़े गह्यो हौं।

छोरिबेको महाराज,बाँधिबेको कोटि भट,

पाहि प्रभु !पाहि, तिहुँ ताप-पाप दह्यो हौं ॥ २ ॥

रीझि-बूझि सबकी प्रतीति-प्रीति एही द्वार,

दूधको जर्यो पियत फूँकि फूँकि मह्यो हौं।

रटत-रटत लट्यो,जाति-पाँति-भाँति घट्यो,

जूठनिको लालची चहौं न दूध-नह्यो हौं ॥ ३ ॥

अनत चह्यो न भलो,सुपथ सुचाल चल्यो,

नीके जिय जानि इहाँ भलो अनचह्यो हौं।

तुलसी समुझि समुझायो मन बार बार,

अपनो सो नाथ हू सों कहि निरबह्यो हौं ॥ ४ ॥